Tableau februari/maart 2004Natasja
Bennink Het past bij de tijd om de vrouw allerlei 'rolmodellen' toe te kennen; de vrouw als moeder, als minnares, als carrièremaakster, als femme fatale... maar een rol blijft een rol. En achter die rol schuilt de echte vrouw. Daar is beeldhouwster Natasja Bennink met een nietsontziend oog naar op zoek. Naar de vrouw die los staat van de plicht tot schoonheid, die tot in de diepste krochten van zichzelf afdaalt, op zoek naar haar ware ik. Bennink geeft haar vorm in beelden die afrekenen met de mediamieke iconografie van vandaag en daarmee een authentiek soort eerlijkheid in het leven roepen. Ze laat zich niet misleiden door de uiterlijke verschijning van haar modellen. In een rauwe, vrijgevochten toets zet ze hen neer, met een zo onthutsende directheid dat een nieuwe, ontroerende schoonheid ontstaat. Bennink ontmaskert hun innerlijke verzet, hun angsten, hun intimiteit en ze raakt daarmee hun vitaliteit. In aanmerking genomen dat Natasja Bennink nog maar 29 jaar oud is, wordt duidelijk dat zich hier een uitzonderlijk, vroegrijp beeldhouwtalent aandient. Na haar opleiding aan de Minerva Academie in Groningen verdiepte de kunstenares haar vakkennis en vaardigheden aan de Academie voor Beeldende Kunst in Athene.
Friesch Dagblad 2003Bronzen beelden in Museum Willem van Haren In het Heerenveense Museum Willem van Haren is momenteel de tentoonstelling 'Leven' te bezichtigen. Het is de eerste solotentoonstelling van de jonge kunstenares Natasja Bennink. Zij exposeert een prachtige serie levensgrote bronzen van vrouwen in de beeldentuin van het museum. Natasja Bennink (1974) volgde de opleiding beeldhouwen aan Academie Minerva in Groningen, waar ze in 1999 afstudeerde. Omdat Nederland een land van schilders is en geen rijke beeldhouwtraditie kent, verdiepte ze haar vakkennis en beeldende vaardigheden aan de kunstacademie in Athene. Sindsdien presenteerde ze haar werk op diverse exposities, waaronder een duo-tentoonstelling met schilderes Geesje du Marchie van Voorthuysen in Museum Smallingerland te Drachten in 2001/2002. Hiervoor maakten zij samen twaalf werken rond het thema 'Vrouwbeeld'. Uit deze collectie laat Bennink in Museum Willem van Haren weer een aantal werken zien. De vrouw is ontelbare keren uitgebeeld in de geschiedenis van de kunst. Het 'vrouwbeeld' is een geliefd thema dat al in de prehistorie werd gebruikt. Een van de eerste kunstwerken, getiteld 'Venus van Willendorf', is een prehistorisch beeldje dat vervaardigd werd als vruchtbaarheidssymbool. Om een eigen draai aan dit thema te kunnen geven, moet je weten wat je wilt. Natasja Bennink weet dat, omdat ze dicht bij zichzelf blijft en een eigen kijk op de dingen heeft. Hierin schuilt dan ook de kracht en kwaliteit van haar beelden. Dit, gecombineerd met vakkundigheid en een heel persoonlijk handschrift, verleent haar beelden een sterke uitstraling. In het museumcafé krijgt de bezoeker al wat voorproefjes op het eigenlijke werk. In twee vitrines in het kunstcafé zijn een paar beelden in het klein te zien. Het zijn charmante, kleine voorstudies. Aan de wand hangen zeven mooie schetsen in Siberisch krijt, waarin haar natuurlijk gevoel voor vorm, compositie en esthetiek al opvalt. Ook haar beelden kennen een zekere schetsmatigheid, hoewel het daar een bestudeerde en doelbewuste schetsmatigheid betreft. In de tuin staat het echte werk. Het zijn verschillende levensgrote bronzen beelden van vrouwen. Op de academie in Athene leerde Bennink hoe belangrijk het gebruik van een levend model is. Hierdoor krijgt het werk een spontaniteit en een kracht die het anders zou missen. Die spontaniteit uit zich vooral in de oppervlaktekwaliteit van de beelden. Ze polijst de beelden niet. Integendeel: de oppervlakte is bewust ruw. Als een impressionistisch schilder, zet ze spontane toetsen uit. Eén rake of juist misgeplaatste toets kan het werk maken of breken. Rodin Onder de immense oude beuk achter in de museumtuin staan twee beelden. Het 'Muzekind' en 'Mama'. Het beeldje van de vrolijke baby ligt wat hulpeloos op de grond. Achter het kind staat Mama. De fier rechtopstaande vrouw is naakt. Met gesloten ogen, haar hoofd trots omhoog, kijkt ze over het op de grond spartelende twee maanden oude kleintje heen. Een beetje in tegenstelling tot haar moeder zijn eigenlijk. Terwijl al het andere werk de hele mens uitbeeldt, toont 'Het beroofde land' alleen de armen. Het beeld staat symbool voor de Palestijnen onder Israëlische bezetting. De armen strekken zich uit naar de vrijheid. Een beetje gezocht misschien, hoewel de kracht en spanning in die armen het beeld wel interessant maken. Het beeld 'Beppe' laat een naar binnen gekeerd portret van een vrouw op leeftijd zien. De gesloten ogen in de holle oogkassen, de naar beneden getrokken mondhoeken en de wat verbitterde blik - door de vlak geboetseerde toets op haar bovenlip - verraden bijna haar gedachten. Zelfportret Op een andere manier brutaal is het in aluminiumbeton gegoten beeld getiteld 'Verkrachting'. Bennink mijdt het onderwerp niet. Ze verbeeldt het eerder op een heel directe manier. Het beeld toont een weerloos op de grond liggende vrouw die zich hevig verzet. Haar armen liggen gekneveld onder haar lichaam. Er zit een enorme spanning in haar houding die Bennink nog meer accent geeft door de scherp uitstekende ribben en de gekromde voeten. Onder de grote noemer 'Leven' presenteert de kunstenares een beeldend verslag van de cyclus van het leven van een vrouw. Maar onder diezelfde titel vallen ook haar beelden 'Verkrachting' en 'Zwarte Venus' en eveneens de uitgestrekte armen van 'Het beroofde land'. Zo is de titel van de tentoonstelling wel een erg rekbaar begrip, waar uiteindelijk bijna álles onder kan vallen. Eigenlijk vraagt het thema om een nadere, specifiekere duiding. Natasja Bennink presenteert in haar eerste solo-expositie krachtig, volwassen werk met een heel eigen uitstraling. Maar haar beelden kunnen nóg meer aan zeggingskracht winnen door het accent wat meer te verplaatsen van de uiterlijke vormtechnische kracht naar een inhoudelijke boodschap. Ach, Natasja is jong en talentvol. Ze heeft alle kans om zich een plaatsje te veroveren binnen de relatief kleine kring van goede figuratieve beeldhouwers in Nederland. De tentoonstelling van Natasja Bennink is tot en met 5 oktober te zien in Museum Willem van Haren te Heerenveen
Heerenveense Courant 2003Zomer tentoonstelling in beeldentuin museum HEERENVEEN - ‘Mijn doel is werk neer te zetten dat communiceert, met een maatschappelijk geëngageerde inhoud.’ Kunstenaar Natasja Bennink is afgestudeerd beeldhouwer. In 1974 in Ruinen geboren, opgegroeid in Heerenveen en nu wonend in Groningen. Aanstaande vrijdag wordt een expositie van haar werk geopend in museum Willem van Haren. De museumtuin herbergt deze hele zomer tot begin oktober het thema ‘Leven’. ‘Ik neem het menselijk lichaam als drager van betekenis, de mens als allegorie. Het vertrekpunt is de menselijke anatomie, met als essentieel onderdeel de daadwerkelijke aanwezigheid van het model, maar uiteindelijk verlaat het beeld de figuratie. Ik heb een idee en daarbij neem ik een mensfiguur, zodat ik de boodschap in dat lichaam kan leggen. Dat kan door de houding zijn of door kracht, de expressie in het beeld. Ik maak niet zomaar een beeld van iemand, het is geen realistische verbeelding. Het roept een spanning op die het model overstijgt.’ Tijdens haar studie aan Academie Minerva te Groningen volgde ze als gaststudent en vanwege een haar toegekende beurs een opleiding beeldhouwen aan de kunstacademie van Athene. Daar leerde zij hoe belangrijk het werken naar levend model is. ‘Nederland is een land van schilders met de traditie van schilders. De cultuur van de beeldhouwkunst is er minder. Ook nog tegenwoordig besteden de meeste academies weinig aandacht aan het traditionele boetseren, de klassieke dingen die nodig zijn om je als beeldhouwer goed te ontwikkelen. Daarna is dat wel weer los te laten, maar er is toch een bepaalde basis noodzakelijk.’ Het leven in vier generatiesHoewel Natasja nog niet zolang geleden de academie met een diploma op zak verliet, heeft ze al verscheidene opdrachten mogen afwerken. In haar atelier werkt ze intensief aan de vooral bronzen beelden. Beeldhouwen is haar vak, ze leeft ervan. Op papier worden ideeën in vlak gezet, daarna gaat het in klei de ruimte in en uiteindelijk wordt de vorm in brons gegoten. Dan volgt het afwerken om het ruige element tot glad detail te maken. ‘Door de thematiek kwam ik uit op de vrouw, hoewel ik niet wil suggereren dat de man het leven niet in zich draagt. In de tuin is een vierluik te zien. Dat is een ode aan het matriarchaat: vier generaties vrouwen. Het is het leven, van baby tot grootmoeder. Mijn thema is betrokkenheid en solidariteit. Dat komt eigenlijk voort ui het vrijwilligerswerk met vluchtelingen tijdens mijn studie. Daar kwam seksueel geweld en verkrachting veel aan de orde. Mijn examenwerk bestond dan ook uit vier beelden die verkrachting uitbeelden. Van die beelden is ook één meegegaan naar Heerenveen. Het thema ontwikkelt zich in het feminisme ende vrouwenstrijd. Daaruit ontstonden die generaties. Omdat ik vorig jaar moeder ben geworden heb ik dat heel dichtbij huis gehouden. Ik nam vier vrouwen op rij waar ikzelf onderdeel van ben: grootmoeder, moeder, ikzelf en mijn dochter als model.’ Beelden is voor Natasja Bennink een passie, maar niet zo zweverig als zou ze niets anders kunnen dan kunst maken. Het vak van kunstenaar is een spannend gegeven, een onzeker bestaan. Maar door de onzekerheid op financieel vlak laat ze zich niet van de wijs brengen. ‘De beelden worden in oplage gemaakt, dus in die zin is het wel een commerciële gedachte. Een beeld is geen unicum, maar het zijn er altijd een aantal. De eerste is het meest kostbaar, want daar zitten de malkosten bij. De tweede, derde en de vierde zijn goedkoper. Op dit moment is er in tijd geen ruimte om te hakken, al vanaf de academie ben ik bezig met boetseren. Brons gieten is een intensief proces. Ik doe dat wel bij de bronsgieter, maar het afwerken en bijwerken doe ik zelf. Dus daar ben ik lang mee bezig.’ Expositie ‘leven’, bronzen beelden van Natasja Bennink in de beeldentuin van Museum Willem van Haren, de Heerenveense School, Minckelerstraat 11 te Heerenveen. Van 31 mei tot en met 5 oktober 2003
|